Mijn verhaal over de inwendige pomp

Helaas heb ik diabetes type I sinds 1984. Ik heb eerst gewoon gespoten maar na enkele jaren bleek dat ontoereikend te zijn. Mijn gemiddelde bloedsuiker waarde bleef veel te hoog en dat zou nadelig zijn voor mijn gezondheid. Risico’s op complicaties aan ogen, nieren en bloedvaten, kans op dichtslibben van de aders en verstoppingen enz. ik was heel vaak ziek en kon niet goed functioneren door hoge bloedsuikers en grote vermoeidheid.

Dus er werd besloten door de internist in Zwolle dat ze me een uitwendige pomp gingen geven. Dit gaf in eerste instantie een positief effect, mijn gemiddelde bloedsuikers werden lager, hoera! Maar na 8 jaar bleek er teveel litteken weefsel in de buik te ontstaan door deze infuus slang de naald zat heel vaak verstopt en de insuline werd niet meer goed opgenomen door mijn lichaam dus ik had te vroeg gejuicht, de suikers liepen gigantisch uit de hand, die waren torenhoog. Toen in de bil geprobeerd, dan moest je met een soort pistool de naald in je bil schieten maar dat was helemaal hopeloos die bleef niet zitten bij mij.

Ik kon niet goed meer functioneren in mijn baan, ik lag een aantal keren in het ziekenhuis. De arts vertelde mij dat ik grote kans had op ernstige complicaties, er moest wat gebeuren maar wat dan ? Alweer geen kwaliteit van leven wanneer zou dat ooit gebeuren in mijn leven?

De internist wist wel een oplossing een implanteerbare insulinepomp door een operatie dan zou een wereld voor mij open gaan met normale bloedsuikers en minder kans op complicaties. Nou daar wilde ik wel voor gaan natuurlijk… dus in 2006 eindelijk! En ja alle waarden gingen allemaal keurig naar beneden ik kon leven net als iedere andere gezonde Nederlandse vrouw van mijn leeftijd. Zo’n implanteerbare pomp had er eerder moeten zijn in mijn geval. Gelukkig kan ik weer als mens en mantelzorger en kostwinner mijn aandeel leveren aan onze maatschappij ondanks de belemmeringen.

Els de D.