Mijn verhaal over de inwendige pomp

Ik was 18 jaar oud, je denkt de hele wereld aan te kunnen, als het noodlot toeslaat: ik blijkt Diabetes type 1 onder de leden te hebben. Er komt een abrupt einde aan je maatschappelijke carrière en je verdere leven wordt bepaald door onzekerheden; de eeuwige controles, de ziekenhuisopnames en nog is het nooit goed.

Gelukkig ben ik samen met een zeer kordate en ter zake deskundige partner die boven alles mijn vrouw is. Terwijl ik ouder werd, word ik steeds meer geconfronteerd met zo ongeveer alle complicaties die Diabetes met zich mee kan brengen. Tot aan een volledige amputatie van mijn linker been aan toe, ik was doodziek! Veelvuldige sessies bij een psycholoog om mij voor- of tegen een depressie te behoeden. En dat allemaal omdat ik al 50 jaar met een slecht in te stellen ziekte zit opgescheept.

Twee jaar geleden kwam ik in contact met dr. Henk Bilo, endocrinoloog in het Isala ziekenhuis in Zwolle. Uit dat contact kwam direct naar voren dat ik in aanmerking zou komen voor een inwendige insuline pomp (IP).

Die pomp gebruik ik inmiddels ruim 2 jaar en ik moet toegeven dat de eeuwige diabetes molensteen om mijn hals een stuk draaglijker is geworden. Diabetes beheerst niet alleen meer mijn en ons bestaan, er schijnt zelfs een enorme verbetering te zijn opgetreden in het enorme aantal hypo’s dat voorheen ons bestaan leek te domineren.

Omdat ik ook talloze andere patiënten een zorgelozer bestaan toewens met zo weinig mogelijk complicaties, hoop ik dat op zeer korte termijn het nodige geld vrijgemaakt wordt voor de verdere ontwikkeling en productie van een nieuwe IP.

Jaap S.